زندگی‌نامه مریم میرزاخانی، نابغه ریاضی (قسمت اول)

زندگی‌نامه مریم میرزاجانی، نابغه ریاضی (قسمت اول)

کد خبر: Z_60513

 

زندگی‌نامه مریم میرزاخانی،  نابغه ریاضی (قسمت اول)

مرگ زودهنگام مریم میرزاخانی فرصت مناسبی برای رسانه‌های داخل و مردم فراهم آورد تا به زندگی مریم میرزاخانی رجوع کنند و احوال او را به عنوان یک ایرانی موقق رصد کنند. در این رابطه زندگی‌نگار با نگاهی متفاوت، مقاله‌ای که اخیرا در مجله‌ی گاردین با عنوان “چرا چیزی به عنوان بچه‌ی باهوش وجود ندارد؟”  را، مورد بررسی قرار داده است.

بعد از مرگ زودهنگام مریم میرزاخانی همه  او را نابغه ریاضی خطاب کردند. او تنها زن صاحب جایزه فیلدز یا همان نوبل ریاضی است. در سن سی و یک سالگی به مقام استادی در دانشگاه استنفورد رسید و قبل از همه‌ی این افتخارات برنده‌ی مدال المپیاد ریاضی در دوران نوجوانی شده بود. با این توضیحات هر کسی می‌تواند ادعا کند میرزاخانی از کودکی فردی شاخص بوده است، کسی که در پنج سالگی کتاب‌های هری پاتر را می‌خوانده و و چند سال بعدتر توانسته عضو جامعه ممزا (Memza ، جامعه متشکل از افراد با IQ  بالا ، بالغ بر صد کشور عضو)  شود. کسی که می‌تواند از دانشگاه استنفورد پذیرش بگیرد در حالی که هم سن و سالانش مشغول تحصیل در دبستان هستند!

اما اگر با دقت بیشتری به زندگی او نگاه کنیم، داستان دیگری برایمان بازگو خواهد شد. میرزاخانی یکی از سه فرزند خانوده‌ای با سطح متوسط رفاه اجتماعی، در دوران جنگ ایران و عراق در تهران متولد شد. پدرش مهندس بود. هنگام ورود به مقطع راهنمایی جنگ دیگر تمام شده بود و شرایط زندگی برایشان راحت‌تر شده بود. مریم در دوران دبیرستان در یکی از مدارس نمونه‌ی تهران تحصیل می‌کرد و تا این زمان علاقه‌ی اصلی او ریاضی نبود. او عاشق مطالعه کتاب‌های رمان بود. تقریبا هرچیزی که به دستش می‌رسید را می‌خواند. او به همراه دوست صمیمی‌اش از مشتریان اصلی کتاب فروشی مسیر مدرسه تا خانه بودند. در سال‌های ابتدای متوسطه عملکرد ضعیفی در درس ریاضی داشت. علاقه‌ی او به ریاضی وقتی به وجود آمد که برادرش راجع به ریاضی با او صحبت کرد. او مسائل معروف ریاضی را از روی مجلات علمی برای مریم توضیح می‌داد و این عاملی بود که دیدگاه مریم را نسبت به ریاضی جهت داد.

آیا پیشینه ی کودکی مریم عجیب بود؟ ظاهرا نه. در واقع اکثر برندگان نوبل در کودکی بسیار معمولی بودند. مثال معروف این قضیه آلبرت انیشتین است. او بسیار دیر شروع به صحبت کرد. خدمتکار خانه‌شان او را احمق صدا می‌کرد! او در قسمت عمومی آزمون ورودی دانشگاه پلی‌تکنیک زوریخ رد شد و فقط به خاطر نمره‌ی خوبش در ریاضی و فیزیک به او اجازه‌ی تحصیل دادند. بعد از تحصیل هم موفق نشد در دانشگاه به عنوان استاد صاحب شغل شود و چون به اندازه‌ی کافی در بخش تکنولوژی ماشین قوی نبود، تنها توانست شغلی در اداره‌ی اختراعات سوئیس پیدا کند. اما او از تلاش دست نکشید و بعد از گذشت زمان توانست قوانین مکانیک نیوتونی را با توجه به تئوری نسبیت بازنویسی کند.

این مطلب ادامه دارد…

منبع:

https://www.theguardian.com/education/2017/jul/25/no-such-thing-as-a-gifted-child-einstein-iq

More from نگار نصراللهی

رحم مصنوعی امیدها را برای پرورش کودکان نارس به واقعیت نزدیک کرده‌است

کد خبر: ۶۰۵۳۰۷   رحم مصنوعی امیدها را برای پرورش کودکان نارس...
مشاهده مطلب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *